அவர் மனித மனங்களை இயக்கினார்!- பாக்யராஜ் என்ற மனித இயல்பின் மொழிபெயர்ப்பாளர்

வாசகர்களை, எழுத்தாளர்களாக, பங்களிப்பாளர்களாக மாற்றும் விகடனின் ‘My Vikatan’ முன்னெடுப்பு இது. இந்தக் கட்டுரையில் இடம்பெற்றுள்ள கருத்துகள் அனைத்தும், கட்டுரையாளரின் தனிப்பட்ட கருத்துகள். விகடன் தளத்தின் கருத்துகள் அல்ல - ஆசிரியர்

ஒரு திரைப்பட இயக்குநரை அவரது வெற்றிப் படங்களால் மதிப்பிடலாம். ஒரு நடிகரை அவரது நடிப்பால் நினைவுகூரலாம். ஒரு வசனகர்த்தாவை அவரது மொழிநயத்தால் பாராட்டலாம். ஆனால் பாக்யராஜை இந்த அளவுகோல்களில் ஏதேனும் ஒன்றுக்குள் அடைத்துவிட்டால், அவரது படைப்புலகின் மிக முக்கியமான பரிமாணம் நம்மிடமிருந்து நழுவிப் போய்விடும்.

பாக்யராஜ் திரைக்கதை எழுதியவர் அல்ல. மனிதன் தன்னுடைய வாழ்க்கையைப் பற்றித் தானே கட்டியெழுப்பிக் கொள்ளும் மாயைகளின் கட்டமைப்பை எழுதியவர்.

இந்த ஒரு வாக்கியமே அவரது முழுப் படைப்புலகையும் விளக்கக்கூடியது.

தமிழ்த் திரைப்படங்களில் அவருக்கு முன்பும் காதல் இருந்தது. குடும்பம் இருந்தது. நகைச்சுவை இருந்தது. ஆனால் பாக்யராஜ் வந்த பிறகு ஒரு புதிய மையம் உருவானது. அது கதாநாயகன் அல்ல; வில்லனும் அல்ல; காதலும் அல்ல. மனிதன் உண்மையை அறியாமல் வாழும் இடைவெளி.

அவரது திரைப்படங்களில் பெரும்பாலான சிக்கல்கள் தீய மனிதர்களால் உருவாகவில்லை. முழுமையற்ற தகவல்களால் உருவாகின்றன. ஒருவருக்குத் தெரிந்தது மற்றொருவருக்குத் தெரியாது. ஒருவர் மறைத்த உண்மை இன்னொருவரின் வாழ்க்கையை மாற்றுகிறது. ஒரு சிறிய தவறான புரிதல் பல உயிர்களின் விதியை மாற்றுகிறது. இதுவே அவரது திரைக்கதைகளின் மறைக்கப்பட்ட இலக்கணம்.

'அந்த ஏழு நாட்கள்' திரைப்படத்தை காதல் முக்கோணமாகப் பார்ப்பது அதன் அறிவுசார் ஆழத்தை இழப்பதாகும். அந்தப் படத்தின் மையத்தில் காதல் இல்லை; நேரம் இருக்கிறது. ஏழு நாட்கள் என்பது கால அளவு மட்டுமல்ல; மனித மனம் ஒரு உண்மையை ஏற்றுக்கொள்ளத் தேவையான உளவியல் இடைவெளி. கதாபாத்திரங்கள் காதலுக்காகப் போராடவில்லை; தங்களுடைய மனச்சாட்சியுடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்துகின்றன. அதனால்தான் அந்தப் படத்தின் உச்சக்கட்டம் வெற்றியின் உச்சக்கட்டமல்ல; ஒழுக்கத்தின் உச்சக்கட்டம்.

'முந்தானை முடிச்சு' திரைப்படத்தை நகைச்சுவையாக நினைவுகூர்வது எளிது. ஆனால் அதன் அடித்தளத்தில் இருக்கும் கேள்வி மிகவும் அசௌகரியமானது. ஒரு சமூகத்தில் உண்மையை விட கதை ஏன் வேகமாக நம்பப்படுகிறது? ஒரு பெண் தன்னைப் பாதுகாப்பதற்காக சமூகத்தின் மொழியையே பயன்படுத்தும்போது, அது ஏமாற்றமா அல்லது எதிர்ப்பா? பாக்யராஜ் பதில் சொல்லவில்லை. ஆனால் அந்தக் கேள்வியை சிரிப்பின் பின்னால் மறைத்துவிட்டார். அதனால்தான் அந்தப் படம் காலத்தை வென்றது.

'சின்ன வீடு' திரைப்படம் உடல் அழகைப் பற்றிய படம் அல்ல. மனிதன் மற்றவரைப் பார்ப்பதற்கு முன், தன் விருப்பங்களைப் பார்க்கிறான் என்பதற்கான ஆய்வு. நம்முடைய பார்வை உண்மையைப் பதிவு செய்வதில்லை; நம்முடைய ஆசைகளைப் பதிவு செய்கிறது என்பதையே அந்தத் திரைப்படம் அமைதியாக வெளிப்படுத்துகிறது.

'தாவணிக் கனவுகள்' திரைப்படம் பொருளாதாரத்தைப் பற்றிய கதை அல்ல. ஒரு குடும்பத்தில் மூத்த மகனின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கை எப்போது குடும்பத்தின் பொதுச் சொத்தாக மாறுகிறது என்ற சமூகக் கேள்வி. அங்கே வறுமை ஒரு பின்னணி அல்ல; தனிமனித அடையாளத்தை மெதுவாகக் கரைக்கும் அமைப்பு.

பாக்யராஜின் உண்மையான சாதனை என்ன?

அவர் சம்பவங்களை உருவாக்கவில்லை. சம்பவங்கள் உருவாகும் மனிதச் சூழலை உருவாக்கினார்.

அவர் நகைச்சுவையை உருவாக்கவில்லை. மனிதன் தன்னைப் பற்றித் தவறாக நம்பும் தருணத்தை உருவாக்கினார்.

அவர் காதலை எழுதவில்லை. மனிதன் தன்னையே புரிந்துகொள்ளத் தவறும் இடத்தை எழுதினார்.

இதனால்தான் அவரது திரைக்கதைகள் இன்றும் பழமையாகவில்லை. அவை குறிப்பிட்ட காலத்தைப் பதிவு செய்யவில்லை; மனித இயல்பின் மாறாத அமைப்பைப் பதிவு செய்தன.

உலகத் திரைப்பட வரலாற்றில் சில இயக்குநர்கள் காட்சிகளால் சிந்திக்க வைத்தனர்; சிலர் மௌனத்தால் சிந்திக்க வைத்தனர். பாக்யராஜ் மட்டும், தவறான புரிதல்களால் சிந்திக்க வைத்தார். அவரது கதைகளில் உண்மை தாமதமாக வருகிறது; ஆனால் அந்தத் தாமதம்தான் கதையின் உயிர்.

அவரது திரைப்படங்களை மீண்டும் பார்க்கும்போது நாம் கதையை நினைவுகூர்வதில்லை. "இந்தக் கதாபாத்திரம் ஏன் இப்படி முடிவு செய்தது?" என்ற கேள்வியை நினைவுகூர்கிறோம். அதுவே பாக்யராஜின் படைப்புகளின் நிலைத்தன்மை.

அதனால்தான் அவரை "திரைக்கதை மன்னன்" என்று மட்டும் அழைப்பது போதாது. அவர் தமிழ்த் திரைப்படத்தில் மனித இயல்பின் மறைவழிகளை காட்சிமொழியாக மாற்றிய சிந்தனையாளர். அவர் திரைப்படங்களை இயக்கவில்லை; மனித மனம் எவ்வாறு தன்னைத் தானே ஏமாற்றிக்கொள்கிறது என்பதை இயக்கினார்.

அவரது மறைவு ஒரு கலைஞனின் மறைவு மட்டுமல்ல. மனிதனைப் புரிந்துகொள்வதற்காகத் திரைப்படத்தைப் பயன்படுத்திய ஒரு அரிய சிந்தனை மரபின் அமைதியான நிறுத்தம்.

-புகழ் தயாளன், காரைக்குடி