இந்திய இதயவியல் துறையின் ஞானத்தாய் மருத்துவர்.பத்மாவதி - அகதி ஆளுமையான வரலாறு!

வாசகர்களை, எழுத்தாளர்களாக, பங்களிப்பாளர்களாக மாற்றும் விகடனின் ‘My Vikatan’ முன்னெடுப்பு இது. இந்தக் கட்டுரையில் இடம்பெற்றுள்ள கருத்துகள் அனைத்தும், கட்டுரையாளரின் தனிப்பட்ட கருத்துகள். விகடன் தளத்தின் கருத்துகள் அல்ல - ஆசிரியர்

நோய்த்தடுப்பு இருதய மருத்துவத்தின் முக்கியத்துவத்தைத் தனது பணிகளால் வலியுறுத்திய மருத்துவர் பத்மாவதி 1917-ஆம் ஆண்டு ஜூன் 20-ஆம் தேதி, பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் கீழ் இருந்த பர்மாவில் (தற்போதைய மியான்மர்), மங்களூரைச் சேர்ந்த ஒரு தமிழ் பிராமணக் குடும்பத்தில் பிறந்தார். அவரது தந்தை சிவராமகிருஷ்ண ஐயர் வழக்கறிஞராகப் பணியாற்றினார்.

இரண்டு சகோதரிகள் மற்றும் மூன்று சகோதரர்களைக் கொண்ட ஒரு பெரிய குடும்பத்தில் வளர்ந்த பத்மாவதி கல்வியில் சிறந்து விளங்க குடும்பத்தினரின் ஆதரவு பெரிதும் உதவியது. தனது தாயார் ரங்கூனில் வாழ்ந்த காலத்தில், ஆனந்த விகடன் வார இதழையும் சுதேசமித்திரன் நாளிதழையும் வாங்கிப் படித்து வந்ததாக, தமது மை லைப் அண்ட் மெடிசின் (My Life and Medicine) என்ற சுயசரிதை நூலில் பத்மாவதி பதிவு செய்துள்ளார்.

பத்மாவதி தனது பள்ளிப்படிப்பு முழுவதையும் பர்மாவில் முடித்தார்; அங்கு அவர் இறுதிப் பள்ளித் தேர்வுகளில் மாகாணத்திலேயே முதலிடம் பெற்றார். கல்வியைத் தாண்டி, நீச்சல் உள்ளிட்ட உடல் சார்ந்த செயல்பாடுகளிலும் அவர் மிகுந்த ஆர்வம் காட்டினார். அக்காலத்தில் உயர்கல்வி பெற விரும்பும் பெண்களுக்கு இருந்த பல தடைகளைத் தகர்த்தெறிந்து, புகழ்பெற்ற ரங்கூன் மருத்துவக் கல்லூரியில் மருத்துவப் படிப்பைத் தொடர்ந்தார். அந்த நிறுவனத்திலிருந்து பட்டம் பெற்ற முதல் பெண் மாணவி என்ற பெருமையையும் அவர் பெற்றார். 1942-ஆம் ஆண்டில், இரண்டாம் உலகப் போரின் போது ஜப்பானியர்கள் பர்மாவைக் கைப்பற்றியதால், பத்மாவதியும் அவரது குடும்பத்தினரும் அங்கிருந்து வெளியேற வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு ஆளாயினர். போரின் அச்சுறுத்தல்களுக்கு மத்தியில் தாங்கள் வாழ்ந்த இடத்தையும், உடைமைகளையும் விட்டுவிட்டு, அகதிகளாக தமிழ்நாட்டுக்கு வந்து கோயம்புத்தூரில் ஒரு வீட்டை வாங்கிக் குடியேறினர்.

தனது மருத்துவ அறிவை மேலும் விரிவுபடுத்தும் நோக்கத்தில், அவர் இங்கிலாந்துக்குச் சென்றார். அங்கு லண்டன் மற்றும் எடின்பரோவில் உள்ள புகழ்பெற்ற நிறுவனங்களில் பயிற்சி பெற்றார். அதனைத் தொடர்ந்து, சுவீடனின் தலைநகரான ஸ்டாக்ஹோமில் இதய மருத்துவத்தில் பயிற்சி பெற்றார். பின்னர், ஜான்ஸ் ஹாப்கின்ஸ் பல்கலைக்கழகத்தின் புகழ்பெற்ற குழந்தைகள் இதய மருத்துவரான டாக்டர் ஹெலன் டௌசிக்கிடம் பயிற்சி பெற்று, பிறவி இதயக் குறைபாடுகளுடன் பிறந்த குழந்தைகளின் சிகிச்சையில் ஆழ்ந்த நிபுணத்துவம் பெற்றார். ஹார்வர்ட் மருத்துவப் பள்ளியின் புகழ்பெற்ற இதய மருத்துவரான டாக்டர் பால் டட்லி வைட் போன்ற முன்னோடிகளிடமிருந்தும் அவர் வழிகாட்டுதலைப் பெற்றார். 

1953-ல் இந்தியா திரும்பிய பத்மாவதி, டெல்லியில் உள்ள லேடி ஹார்டிங் மருத்துவக் கல்லூரியில் விரிவுரையாளராகத் தனது பணியைத் தொடங்கினார். இந்தியாவில் இதய நோய்களை நவீன முறையில் கண்டறிவதற்கான வசதிகள் மிகவும் குறைவாக இருந்த அக்காலத்தில், இதயச் செயல்பாடு, இரத்த ஓட்டம் மற்றும் இதயக் குறைபாடுகளைத் துல்லியமாக மதிப்பிடுவதற்கான மேம்பட்ட மருத்துவப் பரிசோதனைகளை மேற்கொள்ள, 1954-ல் அவர் அக்கல்லூரியில் இதய வடமிடல் ஆய்வகத்தை (cardiac catheterization laboratory) நிறுவினார். அதே நிறுவனத்தில் இதயவியல் துறையை தனிப்பிரிவாக உருவாக்கினார். லேடி ஹார்டிங் மருத்துவக் கல்லூரியில் பணியாற்றிய காலத்தில், வாதக் காய்ச்சலால் (rheumatic fever) ஏற்படும் இதய நோய்கள் மற்றும் சுற்றுச்சூழல் மாசுபாட்டினால் உண்டாகும் இதயக் கோளாறுகள் குறித்து அவர் ஆராய்ச்சிகளை மேற்கொண்டார்.

இதய நோயைத் தடுப்பது, பொதுமக்களிடையே விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துவது, மருத்துவ முகாம்களை நடத்துவது மற்றும் ஆராய்ச்சிகளை மேற்கொள்வது ஆகிய நோக்கங்களுக்காக 1962-ஆம் ஆண்டில், 'அகில இந்திய இதய அறக்கட்டளையை' நிறுவுவதில் பத்மாவதி முன்னின்று செயல்பட்டார். 1967-ஆம் ஆண்டில், பத்மாவதி டெல்லியில் உள்ள மௌலானா ஆசாத் மருத்துவக் கல்லூரியின் இயக்குநர் மற்றும் முதல்வர் பொறுப்புகளை ஏற்றுக்கொண்டார். அவர், அக்கல்லூரி மற்றும் அதனுடன் இணைந்த நிறுவனங்களான இர்வின் மருத்துவமனை (தற்போது லோக் நாயக் மருத்துவமனை) மற்றும் கோவிந்த் பல்லப் பந்த் மருத்துவமனை ஆகியவற்றில் மருத்துவக் கல்வி, மருத்துவமனை நிர்வாகம், ஆராய்ச்சி மற்றும் நோயாளிகளுக்கான பராமரிப்பு வசதிகளை ஒருங்கிணைத்து மேம்படுத்தினார்.

கோவிந்த் பல்லப் பந்த் மருத்துவமனையில் இதயவியல் துறையில் சிறப்புப் பயிற்சித் திட்டத்தை உருவாக்குவதில் முன்னின்று செயல்பட்ட பத்மாவதி, இந்தியாவில் மிகச்சிறந்த இதய நிபுணர்கள் உருவாவதற்கு வழிவகுத்த இதயவியலில் 'டி.எம்.' (Doctor of Medicine - DM) பட்டப்படிப்பை முறைப்படுத்துவதில் முக்கியப் பங்காற்றினார். மாரடைப்பு ஏற்பட்ட நோயாளிகளுக்காகச் சிறப்பு கண்காணிப்பு மற்றும் தீவிர சிகிச்சை பிரிவுகளை நிறுவுவதில் அவர் முக்கியப் பங்காற்றினார்.

நடமாடும் இதய அவசர சிகிச்சை பிரிவுகளை அவர் அறிமுகப்படுத்தினார். பள்ளி மாணவர்களிடையே 'ரூமாடிக் ஃபீவர்' எனப்படும் வாதக் காய்ச்சலைக் கண்டறிந்து, அதன் விளைவாக ஏற்படும் இதய பாதிப்புகளைத் தடுப்பதற்கான நடவடிக்கைகளை அவர் முன்னெடுத்தார். பொருளாதார வசதியின்மையால் எவருக்கும் இதய சிகிச்சை மறுக்கப்படக்கூடாது என்ற உறுதியான நம்பிக்கையின் அடிப்படையில், பத்மாவதி அவர்கள் அரசுப் பணியிலிருந்து ஓய்வு பெற்ற பிறகு, 1981-ஆம் ஆண்டில் கிழக்கு டெல்லியின் கைலாஷ் பகுதியில் 'தேசிய இதய நிறுவனத்தை' (National Heart Institute) நிறுவினார். 

தொண்ணூறு வயதைக் கடந்த பிறகும், தேசிய இதய நிறுவனத்தில் நோயாளிகளுக்குத் தொடர்ந்து சிகிச்சை அளித்ததுடன், மருத்துவத் துறையில் ஏற்படும் புதிய முன்னேற்றங்கள் குறித்தும் தன்னைத் தொடர்ந்து புதுப்பித்துக் கொண்டார். நடைப்பயிற்சி மற்றும் உணவுமுறை ஆகியவற்றிற்கு அவர் மிகுந்த முக்கியத்துவம் அளித்த பத்மாவதி, தொண்ணூறு வயதிலும் தொடர்ந்து நீச்சல் பயிற்சி மேற்கொண்டார். தொலைக்காட்சியைப் பார்ப்பதற்குப் பதிலாக, தனது பெரும்பாலான நேரத்தை மருத்துவப் பாடப்புத்தகங்கள், ஆய்வுக் கட்டுரைகள் மற்றும் புதிய மருத்துவக் கண்டுபிடிப்புகள் குறித்த தகவல்களைப் படிப்பதில் செலவிட்டார். 

மருத்துவத் துறையின் வளர்ச்சிக்கும் நோயாளிகளின் நலனுக்கும் தமது வாழ்க்கையை முழுமையாக அர்ப்பணித்த பத்மாவதி தமது வாழ்நாள் முழுவதும் திருமணம் செய்துகொள்ளவில்லை.  மருத்துவத் துறையில் அவர் ஆற்றிய நீண்டகாலச் சேவைக்காகப் 1967-ஆம் ஆண்டு பத்ம பூஷண் விருதையும், 1992-ஆம் ஆண்டு பத்ம விபூஷண் விருதையும் பெற்றார். 2007-ஆம் ஆண்டு தனது தொண்ணூறாவது வயதில் ஐரோப்பிய இதய மருத்துவச் சங்கத்தால் மூத்த சிறப்புறுப்பினராக அங்கீகரிக்கப்பட்ட பத்மாவதி இந்திய மருத்துவத் துறையில் சிறப்பான பங்களிப்புக்காக வழங்கப்படும் மருத்துவர் பி.சி. ராய் விருதையும் பெற்றார்.

முதுமை, கோவிட்-19 பெருந்தொற்றால் ஏற்பட்ட கடுமையான நுரையீரல் பாதிப்பு காரணமாக பத்மாவதி ஆகஸ்ட் 29, 2020 அன்று இரவு 11:15 மணிக்கு, தனது 103-வது வயதில் காலமானார்.   அகதியாக இந்தியாவுக்கு வந்து, மருத்துவக் கல்வியைப் பயின்று, இந்தியாவில் நவீன இருதய மருத்துவத் துறையின் வளர்ச்சிக்கு முக்கியப் பங்காற்றிய டாக்டர் எஸ். ஐ. பத்மாவதியின் 103 ஆண்டுகால வாழ்க்கை, வெறும் சாதனைகளின் தொகுப்பு மட்டுமல்ல; அது விடாமுயற்சி, ஒழுக்கம், இடைவிடாத அறிவுத் தேடல், மனிதாபிமானம் மற்றும் சேவை மனப்பான்மை ஆகியவற்றின் ஒரு மிகச்சிறந்த சான்றாகும்.

வாசகர்களை, எழுத்தாளர்களாக, பங்களிப்பாளர்களாக மாற்றும் விகடனின் முயற்சியே ‘My Vikatan’. இந்த ‘My Vikatan’ பிரிவில் பதிவாகும் கட்டுரைகளுக்கு என பிரத்யேகமான ஒரு வாட்ஸ்அப் கம்யூனிட்டி க்ரூப் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது.

இதில் இணைந்திருப்பதன் மூலம், ‘My Vikatan’கட்டுரைகள், ‘My Vikatan’ தொடர்பான அறிவிப்புகள் என அனைத்தையும் உடனே தெரிந்து கொள்ளலாம்..!

இந்த வாட்ஸ்அப் கம்யூனிட்டி க்ரூப்பில் இணைய கீழே உள்ள லிங்கை க்ளிக் செய்யுங்க மக்களே...!

Link : https://chat.whatsapp.com/G7U0Xo0F63YA5PC6VgYMBQ

விகடனில் உங்களுக்கென ஒரு பக்கம்...

உங்கள் படைப்புகளைச் சமர்ப்பிக்க - my@vikatan.com என்ற மின்னஞ்சலுக்கு அனுப்புங்கள்!