டிகிரி மட்டும் வேலை தருமா? -Gen Z கல்லூரி மாணவர்கள், AI புரட்சி மற்றும் எதிர்கால இந்தியா

வாசகர்களை, எழுத்தாளர்களாக, பங்களிப்பாளர்களாக மாற்றும் விகடனின் ‘My Vikatan’ முன்னெடுப்பு இது. இந்தக் கட்டுரையில் இடம்பெற்றுள்ள கருத்துகள் அனைத்தும், கட்டுரையாளரின் தனிப்பட்ட கருத்துகள். விகடன் தளத்தின் கருத்துகள் அல்ல - ஆசிரியர்

ஒரு தலைமுறையின் மாற்றத்தைப் புரிந்துகொள்ள, அந்தத் தலைமுறை பயன்படுத்தும் சாதனத்தை மட்டும் பார்த்தால் போதாது. அது கேட்கும் கேள்விகளைப் பார்க்க வேண்டும். அது ஏற்றுக்கொள்ள மறுக்கும் விஷயங்களைப் பார்க்க வேண்டும். அது எதற்காகக் குரல் கொடுக்கிறது என்பதைக் கவனிக்க வேண்டும். அதைவிட முக்கியமாக, அது தன் எதிர்காலத்தை எப்படிக் கற்பனை செய்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

இன்று உலகின் பல கல்லூரி வளாகங்களில் இப்படியொரு புதிய தலைமுறை நம்முன் நிற்கிறது. அதன் பொதுவான பெயர் Gen Z – Generation Z. இந்தத் தலைமுறையை ஒரே மாதிரியான குணாதிசயங்களைக் கொண்ட குழுவாகப் பார்க்க முடியாது. நாடு, குடும்பப் பின்னணி, பொருளாதார நிலை, கல்வி வாய்ப்பு, பாலினம், நகர்ப்புறம்–கிராமப்புறம், இணைய அணுகல் ஆகியவற்றைப் பொறுத்து இவர்களின் அனுபவங்கள் மாறுபடுகின்றன. இருந்தாலும், இணையமும் ஸ்மார்ட்போனும் அன்றாட வாழ்க்கையின் இயல்பான பகுதிகளாகிவிட்ட காலத்தில் வளர்ந்த தலைமுறை என்ற அடையாளம் இவர்களிடம் பொதுவாகக் காணப்படுகிறது.

ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் தரவுப்படி, உலகில் 15 முதல் 24 வயதுக்குட்பட்ட இளைஞர்கள் சுமார் 1.2 பில்லியன் பேர் உள்ளனர்; இது உலக மக்கள்தொகையில் சுமார் 16 சதவிகிதம். 2030-க்குள் இந்த எண்ணிக்கை சுமார் 1.3 பில்லியனாக உயரும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. எனவே இளைஞர்களைப் பற்றிய கேள்வி என்பது வெறும் கல்விக் கேள்வி அல்ல; அது உலகின் பொருளாதாரம், வேலைவாய்ப்பு, ஜனநாயகம், தொழில்நுட்பம் மற்றும் எதிர்கால வளர்ச்சியை நிர்ணயிக்கும் கேள்வியாகும்.

இந்தப் பின்னணியில்தான் கல்லூரி மாணவர்களின் புதிய தலைமுறையைப் பார்க்க வேண்டும்.

1990களின் இறுதியிலிருந்து தொடங்கிய ஒரு புதிய உலகம்

Gen Z என்ற தலைமுறைப் பெயருக்கான வயது வரையறை அனைத்து ஆய்வுகளிலும் ஒரே மாதிரியாக இல்லை. எனவே, இதை ஒரு துல்லியமான பிறந்த ஆண்டு எல்லைக்குள் அடைத்து விடுவது அறிவியல் ரீதியாகச் சரியான அணுகுமுறை அல்ல. ஆனால் பொதுவாக 1990களின் இறுதி மற்றும் 2000களின் தொடக்கத்தில் பிறந்தவர்களை உள்ளடக்கும் இந்தத் தலைமுறை, இணையம், சமூக ஊடகம் மற்றும் மொபைல் தொழில்நுட்பம் வேகமாகப் பரவிய காலத்தில் வளர்ந்தது.

அதற்கு முன் இருந்த தலைமுறைகள் தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தக் கற்றுக்கொண்டன.

இந்த தலைமுறை தொழில்நுட்பத்தோடு வளர்ந்தது.

அதுதான் வித்தியாசம்.

2000களின் தொடக்கத்தில் இணையம் வீடுகளுக்குள் நுழைந்தது. 2007-க்குப் பிறகு ஸ்மார்ட்போன் உலகம் வேகமாக மாறியது. 2010களில் சமூக ஊடகங்கள் தகவல் பரிமாற்றத்தின் மையமாகின. 2020-ல் COVID-19 உலகத்தை முடக்கியபோது, கல்வி நிறுவனங்கள், அலுவலகங்கள், வணிகங்கள் என அனைத்தும் டிஜிட்டல் உலகத்தை நோக்கித் திரும்ப வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது. 2022-க்குப் பிறகு generative AI பொதுமக்களின் கைகளில் வந்தது.

இவ்வாறு பார்க்கும்போது, இன்று கல்லூரியில் படிக்கும் இளைஞர் ஒருவரின் வாழ்க்கையில் ஸ்மார்ட்போன், சமூக ஊடகம், ஆன்லைன் கற்றல், காணொளி உள்ளடக்கம், செயற்கை நுண்ணறிவு ஆகியவை தனித்தனி தொழில்நுட்பங்கள் அல்ல; அவை ஒரே டிஜிட்டல் சூழலின் பகுதிகள்.

COVID-19: ஒரு தலைமுறையின் கல்வியை மாற்றிய இரண்டு ஆண்டுகள்

Gen Z-யின் கல்லூரி அனுபவத்தைப் பற்றி பேசும்போது COVID-19 காலத்தைத் தவிர்க்க முடியாது.

2020-ல் கல்வி நிறுவனங்கள் மூடப்பட்டபோது, உலகின் மிகப்பெரிய அளவிலான தொலைநிலை கற்றல் பரிசோதனை ஒன்று நிகழ்ந்தது. வகுப்பறை, ஆசிரியர், கரும்பலகை என்ற பாரம்பரியக் கற்றல் அமைப்பு திடீரென கைபேசி, மடிக்கணினி, காணொளி வகுப்பு, Learning Management System மற்றும் இணைய இணைப்பு ஆகியவற்றைச் சார்ந்ததாக மாறியது.

இந்த மாற்றம் எல்லோருக்கும் சமமாக அமையவில்லை. UNESCO-வின் Global Education Monitoring Report, COVID-19 காலத்தில் தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தி பல மாணவர்கள் கற்றலைத் தொடர முடிந்தபோதிலும், உலகளவில் சுமார் மூன்றில் ஒரு பங்கு மாணவர்கள் தொலைநிலை கற்றல் வாய்ப்பிலிருந்து விலகியிருந்ததாகக் குறிப்பிடுகிறது; மிகவும் ஏழ்மையான மாணவர்களிடையே இந்த விலகல் இன்னும் அதிகமாக இருந்தது.

இதுதான் Gen Z பற்றிய ஒரு முக்கியமான உண்மையைச் சொல்கிறது.

இவர்கள் டிஜிட்டல் தலைமுறைதான். ஆனால் அனைவரும் சமமான டிஜிட்டல் தலைமுறை அல்ல.

ஒரு நகரக் கல்லூரி மாணவரிடம் அதிவேக இணையமும் தனிப்பட்ட மடிக்கணினியும் இருக்கலாம். அதே வயதுடைய ஒரு கிராமப்புற மாணவர், ஒரே கைபேசியை குடும்ப உறுப்பினர்களுடன் பகிர்ந்துகொள்ள வேண்டியிருக்கலாம்.

எனவே, டிஜிட்டல் தலைமுறை என்ற சொல்லுக்குள் கூட ஒரு digital divide மறைந்திருக்கிறது.

வகுப்பறை சுவரை உடைத்த மாணவன்

இன்றைய கல்லூரி மாணவன் பாடப்புத்தகத்தில் மட்டும் கற்றுக்கொள்வதில்லை.

ஒரு தலைப்பை ஆசிரியர் வகுப்பில் விளக்குகிறார். மாணவன் அதை இணையத்தில் தேடுகிறான். YouTube-ல் வேறு ஒரு விளக்கத்தைக் கேட்கிறான். ஒரு online course-ல் அதைப் படிக்கிறான். LinkedIn-ல் அந்தத் துறையில் பணிபுரிபவர்களின் அனுபவத்தைப் பார்க்கிறான். AI-யிடம் கேள்வி கேட்கிறான். பிறகு தன் சொந்த கருத்தை உருவாக்குகிறான்.

இந்த மாற்றம் கல்வியின் எல்லையை விரிவுபடுத்தியுள்ளது.

ஆனால் இதற்கு இன்னொரு பக்கமும் இருக்கிறது.

தகவல் அதிகரித்தால் அறிவு தானாக அதிகரிக்காது.

ஒரு மாணவனிடம் நூறு தகவல்கள் இருக்கலாம். ஆனால் அவற்றில் எது உண்மை, எது பொய், எது ஆதாரம், எது கருத்து என்பதைத் தீர்மானிக்கும் திறன் இல்லையென்றால் அந்தத் தகவல் அறிவாக மாறாது.

UNESCO-வின் 2023 Global Education Monitoring Report, கல்வியில் தொழில்நுட்பம் பயனுள்ளதாக இருக்கலாம் என்றாலும், அது ஆசிரியர்–மாணவர் மனித உறவை மாற்றக்கூடாது என்று வலியுறுத்துகிறது. தொழில்நுட்பத்தின் பயன்பாடு பொருத்தமானதா, சமமானதா, ஆதாரபூர்வமானதா, நிலைத்தன்மையுடையதா என்பதைக் கருத்தில் கொண்டே முடிவெடுக்க வேண்டும் என்றும் அந்த அறிக்கை கூறுகிறது.

இதுதான் இன்றைய கல்லூரிக் கல்வியின் புதிய சமன்பாடு:

தகவலைத் தேடுவது ஒரு திறன்.

தகவலைச் சரிபார்ப்பது இன்னொரு திறன்.

தகவலைப் புரிந்துகொள்வது அறிவு.

அதைப் பயன்படுத்துவது ஞானம்.

AI வந்த பிறகு மாணவன் மாறவில்லை; கல்வியின் வரையறையே மாறுகிறது

ChatGPT போன்ற generative AI கருவிகள் பரவிய பிறகு, கல்லூரி மாணவர்களின் கற்றல் முறையைப் பற்றிய விவாதம் உலகம் முழுவதும் தீவிரமடைந்துள்ளது.

AI ஒரு கட்டுரையை எழுதித் தரலாம்.

ஒரு கருத்தை விளக்கலாம்.

ஒரு மொழியை மொழிபெயர்க்கலாம்.

ஒரு நிரலாக்கப் பிழையை கண்டுபிடிக்கலாம்.

ஒரு presentation-ஐ உருவாக்க உதவலாம்.

ஆனால் ஒரு மாணவனின் சிந்தனையை AI முழுமையாக மாற்ற முடியுமா?

அதுதான் இன்றைய முக்கியமான கல்விக் கேள்வி.

நாளைய கல்லூரியில் “AI பயன்படுத்தலாமா?” என்ற கேள்வி மட்டும் இருக்காது. அதற்கு பதிலாக, “AI-யைப் பயன்படுத்தி மாணவன் என்ன புதிதாகச் சிந்திக்கிறான்?” என்பதே முக்கியமாகும்.

AI ஒரு மாணவனின் பதிலை உருவாக்கலாம். ஆனால் அந்தப் பதில் சரியா என்று கேட்கும் திறன் மாணவனிடமே இருக்க வேண்டும்.

AI ஒரு ஆராய்ச்சி கருத்தை முன்வைக்கலாம். ஆனால் அந்தக் கருத்தை ஆதாரங்களுடன் பரிசோதிக்கும் பொறுப்பு மாணவனுடையது.

AI வேகத்தைத் தரலாம்.

ஆனால் விவேகம் மனிதனுடையது.

தனிச்சிந்தனையா? கூட்டுச் சிந்தனையா?

Gen Z மாணவர்களைப் பற்றி பேசும்போது, அவர்கள் மிகவும் தனிநபர் மையமாகிவிட்டார்கள் என்ற விமர்சனமும் உண்டு. அதே நேரத்தில், சமூக வலைதளங்கள் மூலம் அவர்கள் முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவுக்கு ஒன்றிணைகிறார்கள் என்பதும் உண்மை.

இந்த இரண்டையும் எதிர்மறைகளாகப் பார்க்க வேண்டியதில்லை.

இன்றைய மாணவன் ஒரே நேரத்தில் தனித்துவத்தையும் கூட்டுச் செயல்பாட்டையும் விரும்புகிறான்.

தன் career-ஐத் தானே தேர்ந்தெடுக்க விரும்புகிறான்.

தன் கருத்தைத் தானே உருவாக்க விரும்புகிறான்.

ஆனால் சமூக அநீதியை எதிர்கொள்ளும்போது, சுற்றுச்சூழல் பிரச்சினைகள், பாலின சமத்துவம், கல்வி உரிமை அல்லது வேறு சமூகக் கேள்விகளில் கூட்டாகக் குரல் கொடுக்கவும் தயாராக இருக்கிறான்.

முந்தைய தலைமுறைகளின் mass movement தெருவில் தொடங்கியிருக்கலாம்.

இன்றைய தலைமுறையின் mass movement சில நேரங்களில் ஒரு hashtag-ல் தொடங்குகிறது.

ஆனால் ஒரு hashtag தானாகவே ஒரு சமூக மாற்றமாக மாறாது.

அது உண்மையான பங்கேற்பு, அமைப்பு, கொள்கை மாற்றம் ஆகியவற்றுடன் இணைந்தால்தான் நீடித்த மாற்றமாகிறது.

அதனால் இன்றைய மாணவர் இயக்கங்களை மதிப்பிடும்போது, அவை “ஆன்லைனா அல்லது நேரடியாகவா?” என்று கேட்பதைவிட, அவை எவ்வளவு பொறுப்பானவை, ஆதாரபூர்வமானவை, ஜனநாயகமானவை, நீடித்தவை என்பதைக் கேட்பதே முக்கியம்.

உலக மாணவனின் பிரச்சினை: வேலை இருக்கிறதா? எதிர்காலம் இருக்கிறதா?

கல்வி வாய்ப்பு அதிகரித்தாலும், வேலைவாய்ப்பு பற்றிய கவலை இளைஞர்களிடையே குறையவில்லை.

ILO-வின் Global Employment Trends for Youth 2024 அறிக்கையின்படி, 2023-ல் உலகளவில் 15–24 வயதுடைய இளைஞர்களின் வேலைஇல்லா விகிதம் 13 சதவிகிதமாக இருந்தது; இது 15 ஆண்டுகளில் குறைந்த அளவாக இருந்தாலும், உலக இளைஞர்களில் சுமார் 20 சதவிகிதம் வேலை, கல்வி அல்லது பயிற்சி எதிலும் இல்லாத NEET நிலையில் இருந்தனர். அந்த NEET இளைஞர்களில் மூன்றில் இரண்டு பங்கு பெண்கள்.

இதனால் இன்றைய கல்லூரி மாணவனின் மனதில் ஒரு புதிய பதற்றம் உருவாகிறது.

“பட்டம் கிடைத்தால் வேலை கிடைக்குமா?”

என்ற கேள்வியைத் தாண்டி,

“நான் படிக்கும் திறன் இன்னும் ஐந்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் தேவையாக இருக்குமா?”

என்ற கேள்வி.

AI சில வேலைகளை மாற்றக்கூடும்.

Automation சில பணிகளைச் சுருக்கக்கூடும்.

ஆனால் அதே நேரத்தில் புதிய வேலைகளையும் புதிய திறன்களையும் உருவாக்கக்கூடும்.

இதனால் எதிர்கால மாணவனின் மிகப்பெரிய பாதுகாப்பு ஒரு degree மட்டும் அல்ல.

தொடர்ந்து கற்றுக்கொள்ளும் திறன்.

இந்தியாவின் Gen Z: எண்ணிக்கையைத் தாண்டிய ஒரு மனித வளம்

இந்தியாவின் இளைஞர் தலைமுறை உலகின் மிகப்பெரிய demographic opportunities-ல் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது. ஆனால் இளைஞர்களின் எண்ணிக்கை மட்டும் பொருளாதார வளர்ச்சியை உறுதி செய்யாது. அவர்களுக்கு தரமான கல்வி, திறன், சுகாதாரம், வேலைவாய்ப்பு மற்றும் சமூகப் பாதுகாப்பு கிடைக்க வேண்டும்.

இந்தியாவின் கல்விக் கொள்கையில் இதற்கான மாற்றங்கள் கடந்த சில ஆண்டுகளில் வேகமடைந்துள்ளன. National Education Policy 2020-ன் கீழ் Academic Bank of Credits, Multiple Entry and Exit, National Digital Education Architecture, National Education Technology Forum போன்ற முயற்சிகள் முன்னெடுக்கப்பட்டுள்ளன. இவை அனைத்தும் கல்வியை அதிக நெகிழ்வானதாகவும், தொழில்நுட்பத்துடன் இணைந்ததாகவும் மாற்றும் முயற்சிகளின் பகுதிகளாகும்.

இந்திய மாணவன் இன்று உள்ளூர் மாணவன் மட்டுமல்ல.

அவன் உலகளாவிய மாணவன்.

அவன் Harvard-ன் open course-ஐப் பார்க்க முடியும்.

அவன் MIT-ன் கல்வி உள்ளடக்கத்தை அணுக முடியும்.

அவன் ஒரு இந்தியப் பல்கலைக்கழகத்தில் படித்துக்கொண்டே உலக நிறுவனங்களின் internship-க்கு விண்ணப்பிக்க முடியும்.

அவன் தனது திறமையை LinkedIn போன்ற தளங்களில் உலகிற்கு வெளிப்படுத்த முடியும்.

இதனால் கல்லூரி வளாகத்தின் புவியியல் எல்லைகள் சுருங்கியுள்ளன.

ஆனால் வாய்ப்புகள் அதிகரித்த அதே வேகத்தில் போட்டியும் அதிகரித்துள்ளது.

தமிழ்நாட்டின் கல்லூரி மாணவன்: ஒரு புதிய மாற்றத்தின் மையத்தில்

தமிழ்நாட்டில் இந்த மாற்றம் தனித்துவமான சூழலில் நிகழ்கிறது.

உயர்கல்வி அணுகல், தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி, தொழில் துறை மற்றும் கல்வி நிறுவனங்களின் இணைப்பு ஆகியவை மாநிலத்தின் இளைஞர் வளர்ச்சியில் முக்கியமானவை.

இந்தச் சூழலில் நான் முதல்வன் போன்ற திறன் மேம்பாட்டுத் திட்டங்கள் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. தமிழ்நாடு அரசின் அதிகாரப்பூர்வத் தகவலின்படி, இந்தத் திட்டத்தின் நோக்கங்களில் கல்வி–வேலைவாய்ப்பு இடைவெளியைக் குறைத்தல், தொழில்துறைக்கு ஏற்ற திறன்களை வழங்குதல், mentorship, internship மற்றும் placement support ஆகியவற்றை வலுப்படுத்துதல் இடம்பெறுகின்றன. Engineering முதல் Arts and Science, Polytechnic, ITI, Pharmacy மற்றும் Medical Sciences வரை பல துறைகளுக்கான skill offerings இந்தத் திட்டத்தில் இடம்பெற்றுள்ளன.

இது ஒரு முக்கியமான மாற்றம்.

மாணவன் இனி “படித்து முடித்த பிறகு வேலை தேடுபவன்” என்ற நிலையைத் தாண்டி, படிக்கும் காலத்திலேயே வேலை உலகுக்குத் தயாராக வேண்டியவன் என்ற புதிய நிலைக்கு வருகிறான்.

தமிழ்நாட்டின் TNSkill Registry-யும் பல துறைகளில் திறன் பெற்றவர்களைப் பற்றிய தரவுத்தளமாக உருவாக்கப்பட்டு வருகிறது. அதிகாரப்பூர்வத் தளத்தில் 17.56 லட்சத்துக்கும் அதிகமான skilled professionals பதிவாகியுள்ளதாக குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

இத்தகைய முயற்சிகள் வெற்றியடைய வேண்டுமெனில், கல்லூரி மாணவர்கள் certificate சேகரிப்பவர்களாக அல்லாமல், உண்மையான திறன் வளர்ப்பவர்களாக மாற வேண்டும்.

கல்லூரி வளாகம் இனி ஒரு வகுப்பறை மட்டும் அல்ல

இன்றைய கல்லூரி மாணவனின் வாழ்க்கையில் classroom, campus, community, cloud என நான்கு உலகங்கள் ஒன்றாக இணைந்துள்ளன.

வகுப்பறையில் அவர் பாடம் கற்கிறார்.

வளாகத்தில் அவர் மனித உறவுகளை கற்கிறார்.

சமூகத்தில் அவர் பொறுப்பைக் கற்கிறார்.

டிஜிட்டல் உலகில் அவர் உலகத்தை கற்கிறார்.

இதில் ஏதேனும் ஒன்று இல்லாமல் போனால் கல்வி முழுமையடையாது.

அதனால்தான் எதிர்காலக் கல்லூரி என்பது வெறும் syllabus முடிக்கும் இடமாக இருக்கக் கூடாது.

அது சிந்திக்கக் கற்றுக்கொடுக்கும் இடமாக இருக்க வேண்டும்.

கேள்வி கேட்கக் கற்றுக்கொடுக்கும் இடமாக இருக்க வேண்டும்.

தவறு செய்யவும், திருத்திக்கொள்ளவும், மீண்டும் முயற்சி செய்யவும் அனுமதிக்கும் இடமாக இருக்க வேண்டும்.

மாணவர் AI-யிடம் கேள்வி கேட்பதைத் தடுக்க வேண்டியதில்லை.

ஆனால் அவர் ஆசிரியரிடமும் கேள்வி கேட்க வேண்டும்.

மாணவர் இணையத்தில் கற்றுக்கொள்வதைத் தடுக்க வேண்டியதில்லை.

ஆனால் அவர் புத்தகத்தையும் படிக்க வேண்டும்.

மாணவர் தனித்துவமாக சிந்திக்க வேண்டும்.

அதே நேரத்தில், மற்றவர்களுடன் இணைந்து செயல்படவும் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

இதுதான் எதிர்காலக் கல்வியின் சமநிலை.

Gen Z-யின் உண்மையான புரட்சி என்ன?

Gen Z-யின் மிகப்பெரிய மாற்றம் அவர்கள் ஸ்மார்ட்போன் பயன்படுத்துவது அல்ல.

அவர்கள் தகவலைப் பெறும் வேகம் அல்ல.

அவர்கள் AI பயன்படுத்துவது அல்ல.

அவர்களின் உண்மையான மாற்றம், அதிகாரத்தைப் பற்றிய அவர்களின் கேள்வி எழுப்பும் திறன்.

“ஏன் இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும்?”

என்ற கேள்வியை அவர்கள் கேட்கிறார்கள்.

அது கல்வியிலும் இருக்கலாம்.

வேலைவாய்ப்பிலும் இருக்கலாம்.

சமூகத்திலும் இருக்கலாம்.

அரசியலிலும் இருக்கலாம்.

தொழில்நுட்பத்திலும் இருக்கலாம்.

ஆனால் இந்தக் கேள்வி எழுப்பும் ஆற்றல், பொறுப்பான சிந்தனையுடன் இணைய வேண்டும்.

இல்லையெனில் independent thinking, misinformation-ஆக மாறலாம்.

Collective thinking, mob thinking-ஆக மாறலாம்.

Digital activism, click activism-ஆக மாறலாம்.

AI-assisted learning, AI-dependent learning-ஆக மாறலாம்.

எனவே இன்றைய தலைமுறைக்கு தேவை வெறும் digital literacy அல்ல.

அதற்கும் மேலாக digital wisdom.

அடுத்த தலைமுறையை உருவாக்குவது யார்?

ஒரு மாணவனின் கையில் இன்று ஸ்மார்ட்போன் இருக்கிறது.

அந்தக் கை உலகின் எந்தத் தகவலையும் அணுக முடியும்.

ஆனால் அந்தக் கை எந்தப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுக்கிறது என்பதுதான் எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிக்கும்.

ஒரு மாணவன் AI-யைப் பயன்படுத்தி தேர்வில் நகலெடுக்கலாம்.

அதே AI-யைப் பயன்படுத்தி உலகத் தரமான ஆராய்ச்சியும் செய்யலாம்.

ஒரு மாணவன் சமூக ஊடகத்தை வெறும் பொழுதுபோக்குக்குப் பயன்படுத்தலாம்.

அதே சமூக ஊடகத்தை சமூக விழிப்புணர்வுக்கும் பயன்படுத்தலாம்.

ஒரு மாணவன் பட்டம் முடித்து வேலை தேடலாம்.

அதே மாணவன் ஒரு தொழில்முனைவோராக மாறி மற்றவர்களுக்கு வேலை உருவாக்கலாம்.

அதனால் Gen Z-யைப் பற்றி “இந்தத் தலைமுறை இப்படித்தான்” என்று ஒரே வரியில் தீர்ப்பளிப்பது சரியல்ல.

இந்த தலைமுறை உருவாகிக்கொண்டிருக்கிறது.

அதன் வடிவத்தை குடும்பம் தீர்மானிக்கிறது.

கல்வி வடிவமைக்கிறது.

சமூகம் தாக்கம் செலுத்துகிறது.

தொழில்நுட்பம் வேகப்படுத்துகிறது.

ஆனால் இறுதியில் அதன் எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிப்பது அதன் சிந்தனைத் திறனும், செயல்படும் திறனும் தான்.

முடிவாக…

இன்று கல்லூரி வாசலில் நுழையும் மாணவன், நேற்று இருந்த மாணவனைப் போல இல்லை.

அவன் அதிகமான தகவல்களுடன் வருகிறான்.

அதிகமான வாய்ப்புகளுடனும் வருகிறான்.

அதே நேரத்தில் அதிகமான குழப்பங்களுடனும் வருகிறான்.

அவன் உலகைத் தன் கைபேசியில் பார்க்கிறான்.

ஆனால் தன் வாழ்க்கையைத் தன் கைகளால் உருவாக்க வேண்டியிருக்கிறது.

அவன் AI-யுடன் போட்டியிட வேண்டியதில்லை.

AI-யைத் தாண்டி மனிதனாக இருப்பதன் மதிப்பை நிரூபிக்க வேண்டும்.

அவன் உலகளாவிய போட்டியில் பங்கேற்க வேண்டும்.

ஆனால் தன் மண்ணின் தேவைகளையும் மறக்கக்கூடாது.

அவன் தனித்துவமாகச் சிந்திக்க வேண்டும்.

ஆனால் சமூகப் பொறுப்பையும் ஏற்க வேண்டும்.

அவன் தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்த வேண்டும்.

ஆனால் தொழில்நுட்பம் தன்னைப் பயன்படுத்த அனுமதிக்கக் கூடாது.

இன்று உலகில் 1.2 பில்லியன் இளைஞர்கள் தங்கள் எதிர்காலத்தை உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு கல்வியும் திறனும் வாய்ப்பும் கிடைத்தால், அவர்கள் பொருளாதாரத்தின் பயனாளிகள் மட்டுமல்ல; அதன் படைப்பாளிகளாகவும் மாற முடியும் என்று ஐக்கிய நாடுகள் சபை வலியுறுத்துகிறது.

அதனால், Gen Z-யிடம் நாம் கேட்க வேண்டிய கேள்வி,

“நீங்கள் எவ்வளவு நேரம் கைபேசியைப் பயன்படுத்துகிறீர்கள்?”

என்பதல்ல.

“அந்தக் கைபேசியை வைத்து நீங்கள் உலகத்தை எப்படி மாற்றப் போகிறீர்கள்?”

என்பதுதான்.

ஏனெனில் நாளைய உலகை உருவாக்கப் போவது தொழில்நுட்பம் மட்டும் அல்ல.

தொழில்நுட்பத்தை எதற்காகப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்று முடிவு செய்யும் மனிதர்கள்தான்.

அந்த மனிதர்கள் இன்று நம் கல்லூரி வளாகங்களில் நடமாடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

அவர்கள்தான்—

நாளைய இந்தியா.

நாளைய தமிழ்நாடு.

நாளைய உலகம்.

வாசகர்களை, எழுத்தாளர்களாக, பங்களிப்பாளர்களாக மாற்றும் விகடனின் முயற்சியே ‘My Vikatan’. இந்த ‘My Vikatan’ பிரிவில் பதிவாகும் கட்டுரைகளுக்கு என பிரத்யேகமான ஒரு வாட்ஸ்அப் கம்யூனிட்டி க்ரூப் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. இதில் இணைந்திருப்பதன் மூலம், ‘My Vikatan’கட்டுரைகள், ‘My Vikatan’ தொடர்பான அறிவிப்புகள் என அனைத்தையும் உடனே தெரிந்து கொள்ளலாம்..! இதில் இணைய கீழே உள்ள லிங்கை க்ளிக் செய்யுங்க மக்களே...!

Link : https://chat.whatsapp.com/G7U0Xo0F63YA5PC6VgYMBQ

விகடனில் உங்களுக்கென ஒரு பக்கம்...

உங்கள் படைப்புகளைச் சமர்ப்பிக்க - my@vikatan.com என்ற மின்னஞ்சலுக்கு அனுப்புங்கள்!