`அமெரிக்காவின் முடிவு... உலகத்துக்குப் பாதிப்பு!' - UNEP-ன் Emissions Gap Report சொல்வதென்ன? | Depth

காலநிலை மாற்றத்தைக் கட்டுப்படுத்த உலக நாடுகள் மேற்கொள்ளும் முயற்சிகள் எதிர்பார்த்த பலனைத் தரவில்லை. அமெரிக்காவின் கொள்கை மாற்றங்கள் உள்ளிட்ட காரணங்களால், தற்போதைய நடவடிக்கைகள் போதுமானதாக இல்லை என்பதை UNEP-ன் 2026 Emissions Gap Report வெளிப்படுத்துகிறது.

2.8°C வரை உயரும் பூமியின் வெப்பநிலை!

ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் சுற்றுச்சூழல் திட்டமான UNEP, 'Emissions Gap Report 2026: The Point of Return' என்ற அறிக்கையை வெளியிட்டுள்ளது. உலக நாடுகள் அளித்துள்ள காலநிலை உறுதிமொழிகளுக்கும், புவி வெப்பமயமாதலைக் கட்டுப்படுத்துவதற்குத் தேவையான நடவடிக்கைகளுக்கும் இடையே இருக்கும் இடைவெளியை இந்த அறிக்கை விளக்குகிறது.

பாரிஸ் காலநிலை ஒப்பந்தத்தின் முக்கிய நோக்கம், தொழிற்புரட்சிக்கு முந்தைய காலத்துடன் ஒப்பிடும்போது உலகின் சராசரி வெப்பநிலை உயர்வை 2°C-க்குக் கணிசமாகக் கீழே வைத்திருப்பதும், 1.5°C-க்குள் கட்டுப்படுத்த முயற்சிப்பதும்தான். ஆனால், அந்த இலக்கை அடைவதற்கான வாய்ப்பு தற்போது மிகவும் சிக்கலான நிலையை எட்டியுள்ளது.

தற்போதைய அரசுக் கொள்கைகள் தொடர்ந்தால், இந்த நூற்றாண்டின் இறுதியில் உலக வெப்பநிலை 2.8°C வரை உயரக்கூடும் என அறிக்கை கணிக்கிறது. நாடுகள் தங்களின் தேசிய அளவில் நிர்ணயிக்கப்பட்ட காலநிலை உறுதிமொழிகளை முழுமையாக நிறைவேற்றினாலும், வெப்பநிலை உயர்வு 2.6°C அளவில் இருக்கலாம். நீண்டகால நிகரப் பூஜ்ஜிய உமிழ்வு இலக்குகளையும் சேர்த்து முழுமையாக நிறைவேற்றினாலும், வெப்பநிலை உயர்வை 2.1°C அளவுக்குத்தான் கட்டுப்படுத்த முடியும்.

இந்தக் கணிப்புகள், நாடுகள் அளிக்கும் வாக்குறுதிகள் மட்டும் போதாது என்பதைக் காட்டுகின்றன. அவற்றைச் செயல்படுத்துவதற்கான கொள்கைகள், முதலீடுகள், காலக்கெடுக்கள் ஆகியவை அவசியம்.

இந்த அறிக்கையில் கவனம் பெறும் முக்கியமான அம்சங்களில் ஒன்று அமெரிக்காவின் பாரிஸ் காலநிலை ஒப்பந்த விலகல். உலகின் முக்கியப் பொருளாதார நாடுகளில் ஒன்றான அமெரிக்கா, சர்வதேச காலநிலை முயற்சிகளில் எடுக்கும் முடிவுகள் உலகளாவிய முன்னேற்றத்தையும் பாதிக்கின்றன.

2025-ம் ஆண்டு அறிக்கையுடன் ஒப்பிடும்போது, தற்போதைய வெப்பநிலை கணிப்புகள் மோசமடைந்ததற்கான காரணங்களில் அமெரிக்காவின் ஒப்பந்த விலகலும், கடந்தகால உமிழ்வுகள் குறித்த திருத்தப்பட்ட மதிப்பீடுகளும் இடம்பெறுகின்றன என UNEP தெரிவித்துள்ளது. புதிய தேசிய காலநிலை உறுதிமொழிகள் இந்தக் கணிப்புகளைப் பெரிதாக மாற்றவில்லை என்றும் அறிக்கை சுட்டிக்காட்டுகிறது.

இதன் தாக்கம் அமெரிக்காவுடன் மட்டும் நின்றுவிடுவதில்லை. பெரிய பொருளாதார நாடுகள் காலநிலை நடவடிக்கைகளில் பின்வாங்கும்போது, மற்ற நாடுகளின் அரசியல் முடிவுகள், தொழில்துறை முதலீடுகள், சர்வதேச ஒத்துழைப்பு ஆகியவற்றிலும் தாக்கம் ஏற்படலாம். அதேநேரத்தில், உலகின் காலநிலை நெருக்கடிக்கு அமெரிக்கா மட்டுமே காரணம் என்று கூற முடியாது. அனைத்து நாடுகளின் உமிழ்வுகளையும் குறைப்பதே இதற்கான அடிப்படைத் தீர்வாகும்.

உலக வெப்பநிலை உயர்வைத் தற்காலிகமாக 1.5°C-ஐத் தாண்டினாலும், இந்த நூற்றாண்டின் இறுதிக்குள் மீண்டும் அந்த அளவுக்குக் கீழே கொண்டு வருவதற்கான வாய்ப்பு இருப்பதாக அறிக்கை தெரிவிக்கிறது. இதற்காக, உலகின் பசுமைக்குடில் வாயு வெளியேற்றத்தை 2025-ம் ஆண்டின் அளவுடன் ஒப்பிடும்போது, 2030-க்குள் 18 சதவிகிதமும், 2035-க்குள் 45 சதவிகிதமும், 2040-க்குள் 69 சதவிகிதமும் குறைக்க வேண்டும்.

இந்த இலக்கை அடைய முடியுமானால், நூற்றாண்டின் மத்தியில் வெப்பநிலை உயர்வு 1.7°C முதல் 1.8°C வரை உச்சத்தை அடைந்து, 2100-க்குள் மீண்டும் 1.5°C அல்லது அதற்குக் கீழே கொண்டுவரப்படலாம். ஆனால், இதற்கான வாய்ப்பு சுமார் 50 சதவிகிதம்தான் என அறிக்கை குறிப்பிடுகிறது.

இலக்கை அடையத் தேவையான மாற்றங்களுக்கும் தற்போதைய செயல்பாடுகளுக்கும் இடையே மிகப்பெரிய இடைவெளி இருக்கிறது. ஒவ்வொரு ஐந்து ஆண்டுகளும் தற்போதைய அளவிலான கார்பன் டை ஆக்சைடு வெளியேற்றம் தொடர்ந்தால், உச்ச வெப்பநிலை உயர்வு சுமார் 0.1°C அதிகரிக்கக்கூடும். தாமதம் அதிகரிக்க அதிகரிக்க, காலநிலை மாற்றத்தின் பாதிப்புகளைக் கட்டுப்படுத்துவதும் கடினமாகும்.

இந்த மாற்றத்தைச் சாத்தியமாக்க, நிலக்கரி, எண்ணெய், இயற்கை எரிவாயு போன்ற புதைபடிவ எரிபொருட்களைச் சார்ந்திருப்பதைக் குறைக்க வேண்டும். 2025-ம் ஆண்டுடன் ஒப்பிடும்போது, மொத்த எரிசக்தி விநியோகத்தில் நிலக்கரியின் பங்கை 2030-க்குள் 55 சதவிகிதமும், எண்ணெயின் பங்கை 15 சதவிகிதமும், இயற்கை எரிவாயுவின் பங்கை 5 சதவிகிதமும் குறைக்க வேண்டும் என அறிக்கை கணக்கிடுகிறது.

2040-க்குள் இந்தக் குறைப்பு முறையே 75, 30, 35 சதவிகிதமாக இருக்க வேண்டும். இதற்குப் புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தி உற்பத்தியை அதிகரிப்பது, மின்சாரப் பயன்பாட்டை விரிவுபடுத்துவது, தொழிற்சாலைகளின் எரிசக்தித் திறனை மேம்படுத்துவது போன்ற நடவடிக்கைகள் அவசியம்.

வளிமண்டலத்தில் ஏற்கெனவே சேர்ந்துள்ள கார்பன் டை ஆக்சைடை அகற்றி நிரந்தரமாகச் சேமிப்பதும் முக்கியமானதாகிறது. 1.5°C இலக்குக்குத் திரும்புவதற்கான சாத்தியமான பாதையில், இந்த நூற்றாண்டு முழுவதும் சுமார் 320 பில்லியன் டன் கார்பன் டை ஆக்சைடை வளிமண்டலத்திலிருந்து அகற்ற வேண்டியிருக்கும் என UNEP மதிப்பிடுகிறது.

இதற்காக நேரடியாகக் காற்றிலிருந்து கார்பனைப் பிரித்தெடுக்கும் தொழில்நுட்பங்கள், கார்பன் பிடிப்பு வசதிகள், காடுகளை மீட்டெடுப்பது போன்ற முறைகள் பயன்படுத்தப்படலாம். ஆனால், இவற்றுக்குத் தேவையான செலவு, நிலம், எரிசக்தி மற்றும் தொழில்நுட்ப வசதிகள் பெரும் சவால்களாக உள்ளன.

எனவே, எதிர்காலத்தில் கார்பனை அகற்றும் தொழில்நுட்பங்கள் வளர்ந்துவிடும் என்ற நம்பிக்கையில், இப்போதே உமிழ்வைக் குறைப்பதைத் தள்ளிப்போட முடியாது. வெளியேற்றத்தைக் குறைப்பதும், ஏற்கெனவே வளிமண்டலத்தில் உள்ள கார்பனை அகற்றுவதும் இணைந்தே நடைபெற வேண்டும்.

அறிக்கை எச்சரிக்கைகளை மட்டுமே முன்வைக்கவில்லை. பாரிஸ் ஒப்பந்தம் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டதிலிருந்து, உலகளாவிய புதுப்பிக்கத்தக்க மின்சார உற்பத்தித் திறன் எதிர்பார்த்ததைவிட மூன்று மடங்கு வேகமாக வளர்ந்துள்ளது.

சூரிய மின்சக்தி உற்பத்தித் திறன் விரிவாக்கம் கணிக்கப்பட்டதைவிட ஏழு மடங்கு வேகத்தில் நடைபெற்றுள்ளது.

மேலும், 220-க்கும் மேற்பட்ட காலநிலைக் கொள்கை மதிப்பீடுகளை ஆய்வு செய்ததில், மின்சாரத் துறையில் மேற்கொள்ளப்பட்ட கொள்கைகள் சராசரியாக 9 சதவிகித உமிழ்வுக் குறைப்பை ஏற்படுத்தியுள்ளன. கார்பன் வரி உள்ளிட்ட பொருளாதார நடவடிக்கைகள் சில துறைகளில் 5 முதல் 13 சதவிகிதம் வரை உமிழ்வைக் குறைக்க உதவியுள்ளன.

இதன் மூலம், சரியான கொள்கைகளும் நடைமுறை நடவடிக்கைகளும் பலன் தருகின்றன என்பது தெளிவாகிறது. ஏற்கெனவே வெற்றி பெற்றுள்ள முயற்சிகளைப் பல நாடுகளிலும் விரிவுபடுத்துவதுதான் அடுத்தகட்ட சவால்.

உலக நாடுகள் காலநிலை உறுதிமொழிகளை அறிவிப்பதோடு நிறுத்திக்கொள்ளாமல், அவற்றைச் செயல்படுத்துவதற்கான நடவடிக்கைகளையும் விரைவுபடுத்த வேண்டும் என்பதே UNEP அறிக்கையின் முக்கியச் செய்தி. அமெரிக்காவின் கொள்கை மாற்றங்கள் சர்வதேச முயற்சிகளுக்குச் சவாலாக இருந்தாலும், மற்ற நாடுகளின் நடவடிக்கைகள் அதனால் முடங்கிவிட வேண்டியதில்லை.

உமிழ்வைக் குறைத்தல், புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தியை விரிவுபடுத்துதல், காலநிலை நிதியை அதிகரித்தல் ஆகியவற்றில் உலக நாடுகள் இணைந்து செயல்பட்டால், வெப்பநிலை உயர்வின் அளவையும் காலத்தையும் கட்டுப்படுத்த முடியும். 1.5°C இலக்கைத் தாண்டும் நிலை தவிர்க்க முடியாததாகத் தெரிந்தாலும், அந்த உயர்வை எவ்வளவு குறைக்கிறோம் என்பதே பூமியின் எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிக்கும்.!