'முதல் மரியாதை' காவியத்தை நெஞ்சாரப் போற்றும் எழுத்தாளரின் அஞ்சலி மடல்!

வாசகர்களை, எழுத்தாளர்களாக, பங்களிப்பாளர்களாக மாற்றும் விகடனின் ‘My Vikatan’ முன்னெடுப்பு இது. இந்தக் கட்டுரையில் இடம்பெற்றுள்ள கருத்துகள் அனைத்தும், கட்டுரையாளரின் தனிப்பட்ட கருத்துகள். விகடன் தளத்தின் கருத்துகள் அல்ல - ஆசிரியர்

"என் இனிய தமிழ் மக்களே..." என்ற அந்த ஒற்றைக் காந்தக் குரல் இனி புதிய திரைகளின் தொடக்கத்தில் ஒலிக்கப்போவதில்லை, நம் செவிகளில் தேனாய் பாயப்போவதில்லை என்பதை நினைக்கும் போதே நெஞ்சம் பிளப்பது போல் வலிக்கிறது. தமிழ் சினிமாவை நான்கு சுவர்களுக்குள் இருந்த செயற்கையான செட்களிலிருந்தும், நாடகத் தனத்திலிருந்தும் விடுவித்து, நிஜமான கிராமத்து மண் சாலைகளுக்கும், நெல் வயல்களுக்கும் கூட்டிச் சென்ற 'இயக்குனர் இமயம்' பாரதிராஜா அவர்களின் மறைவு, நமது திரையுலகிற்கு மட்டுமல்ல, ஒட்டுமொத்த தமிழ் சமூகத்திற்கும் ஈடுசெய்ய முடியாத பெரும் சோகமாகும். விகடன் வாசகனாக, அந்தப் பெருங்கலைஞனின் நினைவுகளைப் போற்றி, என் நெஞ்சார்ந்த நினைவலைகளின் வழியே செலுத்தும் கூட்டு அஞ்சலி இது.

என்னை கவர்ந்த பாரதிராஜா திரைப்படம்?

​பாரதிராஜாவின் இயக்கத்தில் வெளியான '16 வயதினிலே', 'கிழக்கே போகும் ரயில்', 'புதுமைப் பெண்' என அனைத்துமே முத்திரை ரகங்கள் என்றாலும், என் மனதிற்கு என்றும் நெருக்கமான ஆகச்சிறந்த காவியம் 'முதல் மரியாதை'. அதுவரை தமிழ் சினிமா பார்த்திராத ஒரு மாறுபட்ட காதலை, மிக முதிர்ச்சியோடு, கண்ணியத்தோடு கையாண்ட விதம் அற்புதம். நடிகர் திலகம் சிவாஜி கணேசனின் நடிப்புப் பசியை மீண்டும் தூண்டி, 'மலைச்சாமி' என்ற கதாபாத்திரமாகவே அவரை வாழ வைத்த பெருமை பாரதிராஜாவையே சாரும்.

அதிகாரமும், சாதியப் பின்னணியும், வறண்ட குடும்பச் சூழலும் கொண்ட ஒரு கிராமத்துத் தலைவனுக்கும், ஏழைக் குயவர் மகள் குயிலுக்கும் இடையே மலரும் அந்தத் தூய்மையான, வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாத அன்பை பாரதிராஜா செதுக்கிய விதம் அசாத்தியமானது. சமூகம் விதித்த வேலிக்குள்ளும், மனித உணர்வுகளின் உன்னதத்தை சிதைக்காமல் காட்டியதால் தான் இன்றும் 'முதல் மரியாதை' ஒரு உலகத் தரம் வாய்ந்த காவியமாகத் திகழ்கிறது. கிராமத்து மனிதர்களின் அன்றாட வாழ்க்கை, அவர்களின் பாசம், கோபம் என அனைத்தையும் இதில் அச்சு அசலாகப் பதிவு செய்து நம் கண்ணீரை வரவழைத்திருப்பார்.

மறக்க முடியாத காட்சி மற்றும் பாடல்.

'முதல் மரியாதை' படத்தில் வரும் "பூங்காற்று திரும்புமா... என் பாட்டை விரும்புமா..." என்ற பாடல் என்னை எப்போது கேட்டாலும் நெஞ்சை உருக்கி, கண்கலங்க வைக்கும் ஒரு உன்னதப் படைப்பு. இளையராஜாவின் ஆன்மார்த்தமான இசையும், வைரமுத்துவின் ஆழமான வரிகளும், பாரதிராஜாவின் கவித்துவமான காட்சி அமைப்பும் இணைந்து நம்மை அந்தத் தோணியோடு சேர்த்துக் கரையொதுக்கும்.

​குறிப்பாக, அந்தப் பாடலின் காட்சியில் சிவாஜி கணேசனும், ராதாவும் தங்களின் காதலை நேரடியாக ஒரு வார்த்தை கூட சொல்லிக் கொள்ள மாட்டார்கள். ஆனால், கண்களாலேயே தங்களின் ஒட்டுமொத்த அன்பையும், பிரிவின் வலியையும் பரிமாறிக்கொள்ளும் அந்த மௌனக் காட்சி இருக்கிறதே... அது ஒட்டுமொத்தத் தமிழ் சினிமாவின் ஆகச்சிறந்த உணர்ச்சிக் குவியல். வார்த்தைகள் தோற்குமிடத்தில் கேமாராவையும், இசையையும் பேச வைத்த பாரதிராஜாவின் மேதமைக்கு அந்த ஒரு பாடலும், அந்தச் சூழலும் மிகச்சிறந்த சாட்சி.

​தமிழ் சினிமாவுக்கு பாரதிராஜாவின் ஆகப்பெரும் பங்களிப்பு.

​பாரதிராஜா தமிழ் சினிமாவுக்குச் செய்த ஆகப்பெரும் பங்களிப்பு என்பது 'சினிமாவின் முகவரியை மாற்றியது மற்றும் எதார்த்தத்தை விதைத்தது' தான். அதற்கு முன்பு வரை நாடகத் தனமான அடுக்குமொழி வசனங்களும், பிரம்மாண்ட அரண்மனை செட்களும் தான் சினிமா என்றிருந்த நிலையைத் தன் முதல் படத்திலேயே உடைத்தெறிந்தார்.

​நிஜமான மனிதர்கள், அவர்களின் வியர்வை வாசம், கிராமத்துத் திருவிழாக்கள், பாமர மக்களின் எதார்த்தமான பேச்சு வழக்கு, மனிதர்களுக்குள் இருக்கும் வன்மமும் பாசமும் எனத் திரையை முழுக்க முழுக்க எதார்த்தத்தால் நிரப்பினார். கேமராவைத் தூக்கிக்கொண்டு அவுட்டோர் (Outdoor) செல்லலாம் என்ற தைரியத்தை கோலிவுட்டுக்குக் கற்றுக்கொடுத்தவர் அவர்தான்.

​அடுத்ததாக, அவர் தமிழ் சினிமாவிற்கு வழங்கிய 'கலைஞர்களின் கொடை'. ராதிகா, ராதா, ரேவதி என அவர் அறிமுகப்படுத்திய கதாநாயகிகள் வெறும் கவர்ச்சிப் பொம்மைகளாக இல்லாமல், அழுத்தமான நடிப்புத் திறமை கொண்ட 'மண்ணின் நாயகிகளாக' வலம் வந்தனர். அதுமட்டுமன்றி, கவிப்பேரரசு வைரமுத்து போன்ற ஆளுமைகளை தமிழ் சினிமாவுக்கு அடையாளம் காட்டிய பெருமையும் அவரையே சேரும்.

முடிவுரை

​மயில், சப்பானி, பரட்டை, பொண்ணுமணி, மலைச்சாமி, குயிலு என அவர் திரையில் உருவாக்கிய கதாபாத்திரங்கள் ஒவ்வொன்றும் திரையரங்கோடு அழிந்துவிடாமல், நம் வீட்டு மனிதர்களாகவே இன்றும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். திரையுலகின் தந்தை போன்றதொரு ஆளுமையை இழந்து நிற்பது நமக்கு ஈடுசெய்ய முடியாத பேரிழப்பு.

​"என் இனிய தமிழ் மக்களே" என்று மேடைகளில் அவர் உருகி உருகிப் பேசிய அந்தப் பாசக் குரல் இனி நம்மைத் தட்டியெழுப்பப் போவதில்லை என்ற ஏக்கம் நம் நெஞ்சை எப்போதும் வாட்டும். பாரதிராஜா என்ற உடல் நம்மை விட்டுப் பிரிந்திருக்கலாம். ஆனால், தமிழ் மண்ணில் நெல் வயல்களும், தென்னந்தோப்புகளும், ஈரமான மனிதர்களும் இருக்கும் வரை, அந்த மண்ணின் கலைஞனின் நினைவுகளும், அவரது காவியங்களும் என்றும் அழியாது வாழ்ந்து கொண்டே இருக்கும். அவர்தான் என்றும் தமிழ் சினிமாவின் இமயம்!

இறப்பு பற்றி ஓரிரு வார்த்தைகளில் கவிதை :

​மண்ணிலிருந்து வந்தாய்,மண்ணின் கதைகளைப் பேசினாய்,

இன்று அதே மண்ணின் மடியில் துயில்கிறாய்!

ஆயிரம் இயக்குனர்கள் வரலாம்...

ஆனால், தமிழ் சினிமாவின் 'இமயமாக'

நீ செதுக்கிய அரியணைக்கு

இனி எவருமே ஈடாக முடியாது!

​கண்ணீர் கலந்த வீர அஞ்சலி, எங்கள் தமிழ் சினிமாவின் முகவரியே!

என்றும் உங்கள் நினைவில், எழுத்தாளர்,

அமரேசன் அல்லிமுத்து, சென்னை-53.