``இந்தியாக் கூட்டணியின் கூட்டத்திற்கு திமுக வராததற்குக் காரணம் இதுதான்" - திருமா...
50 அடி கட்-அவுட்! | 'போக்கிரி' ரிலீஸான அந்த மறக்க முடியாத பொங்கல் திருவிழா
Admin
- 3 hours ago
"போக்கிரி"
2007-ஆம் ஆண்டு பொங்கல் பண்டிகை காலம். எங்கள் ஊரே ஒரு திருவிழா போல இருந்தது. தெருவெங்கும் வண்ணக் கொடிகள், சுவர்களில் பெரிய பெரிய போஸ்டர்கள், ரசிகர்களின் ஆரவாரம் என எங்கு பார்த்தாலும் ஒரே கொண்டாட்டம். அந்த உற்சாகத்திற்குக் காரணம் ஒரே ஒரு படம் – “போக்கிரி.”
நானும் என் நண்பர்களும் முதல் நாள் முதல் காட்சி பார்க்க வேண்டும் என்று ஒரு வாரத்திற்கு முன்பே திட்டம் போட்டிருந்தோம். ஆனால் டிக்கெட் வாங்குவது அவ்வளவு எளிதல்ல. அதிகாலையில் நான்கு மணிக்கே எழுந்து, தேநீர் கூட குடிக்காமல் சைக்கிளில் திரையரங்கம் நோக்கிப் புறப்பட்டோம். அங்கே சென்றபோது ஏற்கனவே நூற்றுக்கணக்கான ரசிகர்கள் வரிசையில் நின்றிருந்தார்கள்.
திரையரங்கின் முன்பகுதியில் 50 அடி உயர கட்-அவுட். அதற்கு ரசிகர்கள் பால் அபிஷேகம் செய்து கொண்டிருந்தார்கள். பட்டாசு சத்தம் காதுகளை கிழிக்கும் அளவுக்கு இருந்தாலும், அந்த சந்தோஷத்தில் யாருக்கும் அது தொந்தரவு இல்லை. தவில், மேளம், நடனம், “தளபதி வாழ்க!” என்ற கோஷங்கள் என அந்த இடம் ஒரு கோவில் திருவிழாவைப் போல மாறியிருந்தது.
எப்படியோ பல மணி நேரம் காத்திருந்து டிக்கெட் வாங்கினோம். அந்த சிறிய காகிதத்தை கையில் வைத்தபோது, பெரிய பரிசு கிடைத்த மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டது. நண்பர்கள் அனைவரும் டிக்கெட்டை பார்த்து சிரித்துக் கொண்டே புகைப்படம் எடுத்துக் கொண்டோம். படம் ஆரம்பிக்க இன்னும் ஒரு மணி நேரம் இருந்தாலும், திரையரங்கிற்குள் செல்லும் ஆர்வத்தில் யாரும் வெளியே போக விரும்பவில்லை.
இறுதியாக கதவுகள் திறக்கப்பட்டன. அனைவரும் ஒழுங்காக செல்ல முயன்றாலும், உள்ளே செல்லும் வேகத்தில் ஒரே பரபரப்பு. நாங்களும் ஓடி சென்று நல்ல இருக்கைகளை பிடித்தோம். அரங்கம் முழுவதும் ரசிகர்களால் நிரம்பியது. ஒவ்வொருவரின் முகத்திலும் எதிர்பார்ப்பு தெரிந்தது.
விளக்குகள் அணைந்தன. தயாரிப்பு நிறுவனத்தின் லோகோ திரையில் தோன்றியவுடன் கைதட்டல் ஆரம்பமானது. பின்னணி இசை ஒலிக்கும்போது அரங்கமே அதிர்ந்தது. சில நிமிடங்களில் நாயகனின் அறிமுக காட்சி வந்தது. அதுவே வெடிகுண்டு வெடித்தது போல இருந்தது. விசில் சத்தம், காகிதத் துண்டுகள் பறத்தல், கைத்தட்டல்கள்—திரையில் வசனமே கேட்காத அளவுக்கு ஆரவாரம்.
என் அருகில் இருந்த ஒரு சிறுவன் இருக்கையின் மேல் நின்று மகிழ்ச்சியில் கத்திக் கொண்டிருந்தான். ஒரு மூதாட்டியும் குடும்பத்துடன் படம் பார்க்க வந்திருந்தார்; அவர் கூட சிரித்தபடி அந்த உற்சாகத்தை ரசித்தார். சினிமா என்பது வயதைக் கடந்து மக்களை ஒன்றிணைக்கும் சக்தி என்பதை அப்போது உணர்ந்தேன்.
படத்தின் நகைச்சுவைக் காட்சிகளில் அரங்கம் முழுவதும் சிரிப்பொலி. சண்டைக் காட்சிகள் வந்தால் அனைவரும் இருக்கையின் நுனியில் அமர்ந்து ரசித்தனர். ஒவ்வொரு மாஸ் வசனத்திற்கும் ரசிகர்கள் கைதட்டி கொண்டாடினர். பாடல்கள் தொடங்கியவுடன் சிலர் திரையின் முன் சென்று நடனமாட ஆரம்பித்தனர். பாதுகாப்பு ஊழியர்களும் சிரித்தபடி அதை சமாளித்தனர்.
இடைவேளை வந்தபோது, அனைவரும் படம் பற்றியே பேசிக் கொண்டிருந்தனர். “இரண்டாம் பாதி இன்னும் சூப்பராக இருக்கும்,” என்று ஒருவர் சொன்னார். தேநீர், சமோசா, பாப்கார்ன் வாங்கியபடியே ரசிகர்கள் அடுத்த காட்சிகளைப் பற்றி ஆர்வமாக விவாதித்தனர்.
இரண்டாம் பாதி தொடங்கியதும் கதையின் வேகம் இன்னும் அதிகரித்தது. கதையின் திருப்பங்கள் ரசிகர்களை ஆச்சரியப்படுத்தின. சில உணர்ச்சிகரமான காட்சிகளில் அரங்கம் அமைதியாக இருந்தது; அடுத்த நிமிடமே அதிரடி காட்சி வந்ததும் மீண்டும் விசில் மழை. அந்த உணர்வுகளின் ஏற்றத் தாழ்வுதான் திரையரங்கில் படம் பார்ப்பதற்கான தனி சுகம்.
இறுதிக் காட்சிகள் வந்தபோது, அனைவரும் மூச்சை பிடித்தபடி பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். கிளைமாக்ஸ் முடிந்து “தி எண்ட்” என்று திரையில் தோன்றியவுடன், ரசிகர்கள் எழுந்து நின்று கைதட்டினர். படம் முடிந்த பிறகும் யாரும் உடனே வெளியே செல்லவில்லை. சிலர் பிடித்த வசனங்களை மீண்டும் சொல்லிக் கொண்டிருந்தனர்.
சிலர் பாடல்களை முணுமுணுத்தனர். நண்பர்கள் அனைவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து, “இந்த அனுபவம் மறக்க முடியாது,” என்று சொன்னோம்.வெளியே வந்தபோது மாலை நேரமாகி இருந்தது. ஆனால் திரையரங்கின் முன்பு இன்னும் கூட்டம் குறையவில்லை. அடுத்த காட்சிக்காக மக்கள் வரிசையில் நின்றிருந்தனர்.
நாங்களோ படம் பார்த்த மகிழ்ச்சியில் அருகிலிருந்த தேநீர் கடையில் அமர்ந்து ஒவ்வொரு காட்சியையும் மீண்டும் விவாதித்தோம். யாருக்கு எந்த வசனம் பிடித்தது, எந்த சண்டைக் காட்சி சிறந்தது, எந்த பாடல் அதிகம் கவர்ந்தது என்று நீண்ட நேரம் பேசினோம்.வீட்டிற்கு திரும்பும் வழியிலும் அந்த படத்தின் இசை மனதில் ஒலித்துக் கொண்டே இருந்தது.
அந்த நாளில் பார்த்தது ஒரு திரைப்படம் மட்டுமல்ல; ஆயிரக்கணக்கான ரசிகர்களின் உற்சாகம், நண்பர்களின் நட்பு, திரையரங்கின் கூட்டு கொண்டாட்டம் ஆகிய அனைத்தும் சேர்ந்த ஒரு நினைவாக அது மாறியது.இன்றும் பல ஆண்டுகள் கடந்த பிறகும் அந்த நாளை நினைத்தால், அதிகாலையில் டிக்கெட் வாங்கிய பரபரப்பு, திரையரங்கின் முன் நடந்த கொண்டாட்டம், ரசிகர்களின் விசில் சத்தம், நண்பர்களுடன் பகிர்ந்த சிரிப்புகள் அனைத்தும் மனக்கண்முன் வந்து நிற்கின்றன.
வீட்டில் தொலைக்காட்சியில் படம் பார்ப்பதற்கும், திரையரங்கில் ஆயிரக்கணக்கான மக்களுடன் சேர்ந்து ஒரு திரைப்படத்தை கொண்டாடுவதற்கும் உள்ள வித்தியாசம் அப்போது புரிந்தது.அந்த அனுபவம் ஒரு சாதாரண சினிமா பயணம் அல்ல; அது ஒரு காலத்தின் நினைவு, ஒரு ரசிகனின் உணர்வு, நண்பர்களுடன் பகிர்ந்த மறக்க முடியாத திருவிழா. அதனால் தான், “போக்கிரி” திரைப்படத்தை நினைத்தாலே முதலில் நினைவுக்கு வருவது கதையல்ல—அந்த மாபெரும் திரையரங்கு அனுபவம்தான்.
வாசகர்களை, எழுத்தாளர்களாக, பங்களிப்பாளர்களாக மாற்றும் விகடனின் முயற்சியே ‘My Vikatan’. இந்த ‘My Vikatan’ பிரிவில் பதிவாகும் கட்டுரைகளுக்கு என பிரத்யேகமான ஒரு வாட்ஸ்அப் கம்யூனிட்டி க்ரூப் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. இதில் இணைந்திருப்பதன் மூலம், ‘My Vikatan’கட்டுரைகள், ‘My Vikatan’ தொடர்பான அறிவிப்புகள் என அனைத்தையும் உடனே தெரிந்து கொள்ளலாம்..! இதில் இணைய கீழே உள்ள லிங்கை க்ளிக் செய்யுங்க மக்களே...!
Link : https://chat.whatsapp.com/G7U0Xo0F63YA5PC6VgYMBQ
