பாரதிராஜாவும் பாக்யராஜும் – நாம் கொண்டாடத் தவறிய 5 அரிய திரைப்படங்கள்!

வாசகர்களை, எழுத்தாளர்களாக, பங்களிப்பாளர்களாக மாற்றும் விகடனின் ‘My Vikatan’ முன்னெடுப்பு இது. இந்தக் கட்டுரையில் இடம்பெற்றுள்ள கருத்துகள் அனைத்தும், கட்டுரையாளரின் தனிப்பட்ட கருத்துகள். விகடன் தளத்தின் கருத்துகள் அல்ல - ஆசிரியர்

பாரதிராஜாவையும் பாக்யராஜையும் பற்றி பேசும்போது, அவர்களின் மிகப் பிரபலமான படங்களையே மீண்டும் மீண்டும் எடுத்துக்கொள்வது வழக்கம். ஆனால் ஒரு கலைஞரின் உண்மையான அகலம், அதிகம் பேசப்பட்ட படங்களில் மட்டும் தெரியாது; குறைவாக பேசப்பட்ட படங்களின் அமைதியான அடுக்குகளிலும் தெரியும். அந்த அர்த்தத்தில், பாரதிராஜாவின் அந்திமந்தாரை, என் உயிர்த் தோழன், கடலோரக் கவிதைகள் மற்றும் பாக்யராஜின் ஆராரோ ஆரிரரோ, ஒரு ஊர்ல ஒரு ராஜகுமாரி ஆகியவை புதிதாக வாசிக்கப்பட வேண்டிய படைப்புகள்.

அந்திமந்தாரை ஒரு சுதந்திரப் போராட்ட வீரரின் கதை. காலத்தால் புறக்கணிக்கப்பட்ட ஒரு முதிய போராளி, ஒரு இளம்பெண்ணின் இல்லத்தில் தஞ்சம் பெறுகிறார். அவர்களுக்குள் உருவாகும் உறவு காதல் என்ற எளிய வரையறைக்குள் அடங்குவதில்லை; அது நினைவு, மரியாதை, பரிவு, தனிமை ஆகியவற்றின் மனித உறவு. இந்தப் படம் சிறந்த தமிழ்த் திரைப்படத்திற்கான தேசிய விருதைப் பெற்றது. ஆனால் அதன் பெருமை விருதில் மட்டும் இல்லை; ஒரு நாடு தனது சுதந்திர வரலாற்றை கொண்டாடிக் கொண்டிருந்தாலும், அந்த வரலாற்றை உருவாக்கிய மனிதர்களை எவ்வாறு மறந்துவிடுகிறது என்பதைக் கேட்பதில்தான் உள்ளது.

இந்தப் படத்தில் பாரதிராஜா பெரிய அரசியல் உரைகளைச் சொல்லவில்லை. மாறாக, முதுமை அடைந்த தேசபக்தனின் உடல், அவனது தனிமை, அவனது தஞ்சம் தேடும் நிலை ஆகியவற்றின் வழியாக நாட்டின் நன்றி மறதியை காட்சியாக்குகிறார். இது ஒரு முதியவரின் கதை மட்டுமல்ல; நினைவழியும் சமூகத்தின் கதை.

என் உயிர்த் தோழன் இன்னொரு குறைவாகப் பேசப்பட்ட பாரதிராஜா படைப்பு. இது அரசியல் இயக்கத்தில் ஈடுபடும் தர்மா என்ற இளைஞனின் வாழ்க்கையையும் அவன் முடிவையும் சுற்றி நகரும் அரசியல் நாடகம். படம் வெளியானபோது பெரிய வணிக வெற்றி பெறவில்லை; ஆனால் பின்னர் தனக்கென ஒரு மதிப்பை பெற்றது. கதையில் சிட்டு என்ற பெண் ஒரு மோசடிக்காரனால் ஏமாற்றப்பட்டு, நகைகள் பறிக்கப்பட்டு, ரயிலில் கைவிடப்படுகிறாள்; தர்மா அவளை மீட்கிறான். இதன் வழியாக படம் அரசியல், ஏழை வாழ்வு, நகர அடித்தட்டு மக்கள், நட்பு, விசுவாசம் ஆகியவற்றைச் சேர்த்து வாசிக்கிறது.

இந்தப் படத்தின் ஆழம், அரசியலைத் தேர்தல் கணக்காக மட்டும் பார்க்காததில் இருக்கிறது. தர்மா போன்றவர்கள் அரசியலை வாழ்வின் அன்றாட அடையாளமாக வாழ்கிறார்கள். ஆனால் அத்தகைய அடையாளம் அவர்களுக்கு பாதுகாப்பா, பலியா என்ற கேள்வியை படம் எழுப்புகிறது. பாரதிராஜா இங்கு கிராமத்தை விட்டு நகரின் அடித்தட்டு அரசியல் உலகிற்குள் வருகிறார். இதனால் அவரது படைப்புலகம் மண் வாசனையிலேயே முடிவதில்லை; அரசியல் வாசனையையும் பதிவு செய்கிறது.

கடலோரக் கவிதைகள் வெளிப்படையாக ஒரு காதல் நாடகம். ஆனால் அதன் அடிப்படைச் சுவடு மாற்றம். சிறை அனுபவம் கொண்ட, முரட்டுத்தனமான ஒரு இளைஞன், கல்வி மற்றும் அன்பின் வழியாக மாறுகிறான்; ஒரு பள்ளி ஆசிரியை அவனுடைய மனிதத் தன்மையைத் திறக்கிறார். படம் கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தின் முட்டம் கடற்கரைப் பகுதியை மையமாகக் கொண்டு எடுக்கப்பட்டது; பின்னர் தெலுங்கு, கன்னடம் உள்ளிட்ட மொழிகளிலும் மறுஉருவாக்கம் செய்யப்பட்டது.

இந்தப் படத்தில் பாரதிராஜாவின் நுட்பம், “காதல் ஒரு மனிதனை மாற்றும்” என்ற பழைய கருத்தை வெறும் மென்மையான உணர்ச்சியாக அல்லாமல், கல்வி, பரிவு, நம்பிக்கை ஆகியவற்றின் மனித வளர்ச்சியாக கையாளுவதில் உள்ளது. கடல் இங்கே அழகுக்கான பின்னணி மட்டுமல்ல; முரட்டுத்தனத்திலிருந்து நெகிழ்ச்சிக்குச் செல்லும் மனித மனத்தின் பரப்பாக மாறுகிறது.

இப்போது பாக்யராஜின் ஆராரோ ஆரிரரோவைப் பார்க்க வேண்டும். பாபு மனநல மருத்துவமனையில் பணிபுரியும் பராமரிப்பாளர். அவன் நோயாளிகளிடம் அன்புடன் நடக்கிறான். பின்னர் மீனு என்ற பெண் கர்ப்ப நிலையில் மருத்துவமனையில் சேர்க்கப்படுகிறாள். அவளின் வாழ்க்கை, அவளின் கர்ப்பம், குற்றச்சாட்டு, குடும்பம், சமூகத் தீர்ப்பு ஆகியவை கதையின் மையமாகின்றன. இறுதியில் உண்மை வெளிப்பட்டு, மீனு தனது குழந்தையுடன் பாபுவும் அவனது தாயாரும் இணையும் நிலை உருவாகிறது. பானுப்ரியாவுக்கு இந்தப் படத்திற்காக மாநில விருது சிறப்பு பரிசு, பிலிம்பேர் சிறந்த நடிகை விருது போன்ற அங்கீகாரங்கள் கிடைத்தன.

இந்தப் படத்தின் மறைக்கப்பட்ட ஆழம், மனநல மருத்துவமனை என்ற இடத்தை கதையின் பின்னணியாக மட்டும் பயன்படுத்தாமல், சமூகத்தின் “நேர்மை” என்ற பெயரில் இயங்கும் மனநிலையையே கேள்வி கேட்பதில் இருக்கிறது. உண்மையில் யார் “பாதிக்கப்பட்டவர்”? யார் குற்றவாளி? பாக்யராஜ் இங்கு சிரிப்போ, வழக்கமான குடும்ப உணர்ச்சியோ மட்டும் எழுதவில்லை; சமூகத் தீர்ப்பின் அவசரத்தையும், ஒரு பெண்ணின் கண்ணியத்தையும், பராமரிப்பு என்ற மனிதச் செயலைக் கதையின் மையமாக்குகிறார்.

ஒரு ஊர்ல ஒரு ராஜகுமாரியில் வெங்கட் கல்வியறிவு பெற்ற இளைஞன்; ஆனால் வேலை இல்லாதவன். தனது சகோதரர்களின் குடும்பத்தில் அவன் மதிப்பிழந்து வாழ்கிறான். படத்தின் கதை காதல் நகைச்சுவைத் தோற்றம் கொண்டிருந்தாலும், அதன் மையத்தில் வேலை இழப்பு, குடும்பத்தில் ஆண் ஒருவரின் பயன்பாட்டு மதிப்பு, மரியாதை, தன்னம்பிக்கை ஆகியவை இருக்கின்றன. படம் முழுவதும் மைசூரிலுள்ள லலிதா மஹாலில் படமாக்கப்பட்டது; விமர்சகர்கள் இதை பாக்யராஜ் மட்டுமே சற்றே நம்பத்தகுந்த வகையில் கையாளக்கூடிய “அற்புதக் கதை” எனக் குறிப்பிட்டனர்.

இந்தப் படத்தின் கவனிக்கப்படாத பரிமாணம், வேலை இல்லாத இளைஞனின் உளவியல். கல்வி இருக்கிறது; வேலை இல்லை. குடும்பம் இருக்கிறது; மரியாதை இல்லை. வாழிடம் இருக்கிறது; உரிமை இல்லை. பாக்யராஜ் இங்கு unemployment-ஐ ஒரு புள்ளிவிவரமாக காட்டவில்லை; அன்றாட அவமானமாக காட்டுகிறார். இது பாக்யராஜின் தனிச்சிறப்பு: பெரிய சமூகப் பிரச்சினையை சிறிய குடும்பச் சம்பவமாக எழுதுவது.

இந்த ஐந்து படங்களையும் ஒன்றாகப் பார்க்கும்போது, பாரதிராஜாவும் பாக்யராஜும் ஒரே சமூகத்தை இரண்டு வேறு திசைகளில் வாசித்திருக்கிறார்கள். பாரதிராஜா வரலாறு, அரசியல், நிலம், கல்வி, மாற்றம் ஆகியவற்றின் வழியாக மனிதனை அணுகுகிறார். பாக்யராஜ் பராமரிப்பு, குடும்ப மதிப்பு, வேலை இழப்பு, பெண்ணின் கண்ணியம், தவறான சமூகத் தீர்ப்பு ஆகியவற்றின் வழியாக மனிதனை அணுகுகிறார்.

பாரதிராஜாவின் கவனம் பொதுவாக “சமூகம் மனிதனை எவ்வாறு வடிவமைக்கிறது?” என்ற கேள்வியில் இருக்கிறது.

பாக்யராஜின் கவனம் “சூழ்நிலை மனிதனை எவ்வாறு சோதிக்கிறது?” என்ற கேள்வியில் இருக்கிறது.

அதனால் இந்த இருவரையும் “கிராமம்” மற்றும் “திரைக்கதை” என்ற எளிய சொற்களால் முடித்துவிட முடியாது. குறைவாக பேசப்பட்ட இந்தப் படங்களை வாசிக்கும்போது, தமிழ் சினிமா வெறும் பொழுதுபோக்கு அல்ல; அது சமூக நினைவு, குடும்ப மனவியல், அரசியல் அனுபவம், மனித கண்ணியம் ஆகியவற்றின் உயிருள்ள ஆவணம் என்பதை உணர முடிகிறது.

பாரதிராஜா மறக்கப்பட்ட மனிதர்களுக்கு காட்சியளித்தார்.

பாக்யராஜ் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்ட மனிதர்களுக்கு குரலளித்தார்.

இந்த இரண்டு பங்களிப்புகளும் சேர்ந்தால்தான் தமிழ் சினிமாவின் மனிதநேய வரலாறு முழுமையாகிறது.

– புகழ் தயாளன்

வாசகர்களை, எழுத்தாளர்களாக, பங்களிப்பாளர்களாக மாற்றும் விகடனின் முயற்சியே ‘My Vikatan’. இந்த ‘My Vikatan’ பிரிவில் பதிவாகும் கட்டுரைகளுக்கு என பிரத்யேகமான ஒரு வாட்ஸ்அப் கம்யூனிட்டி க்ரூப் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. இதில் இணைந்திருப்பதன் மூலம், ‘My Vikatan’கட்டுரைகள், ‘My Vikatan’ தொடர்பான அறிவிப்புகள் என அனைத்தையும் உடனே தெரிந்து கொள்ளலாம்..! இதில் இணைய கீழே உள்ள லிங்கை க்ளிக் செய்யுங்க மக்களே...!

Link : https://chat.whatsapp.com/G7U0Xo0F63YA5PC6VgYMBQ

விகடனில் உங்களுக்கென ஒரு பக்கம்...

உங்கள் படைப்புகளைச் சமர்ப்பிக்க - my@vikatan.com என்ற மின்னஞ்சலுக்கு அனுப்புங்கள்!